Eren Erdem şiirleri

[Eren Erdem]

AŞKNAME

Yandım ben bu sevda ile, derdimi bilenler anlar,
Bu gönül düştü bu derde, Hakka kul olanlar anlar,

Bir Sultan Süleyman ile, bir olurum şol cihanda,
Kuş olup cama konanda, ol kelamı bilen anlar,

Salkım olup koca dalda, güneş ile yar olanda,
Ham iken pişeduranda, tel toprağa düşen anlar,

Düşüp toprağı bilende, toprakta kurtla dolanda,
Özün kıymetin bilende, kurda dil olanlar anlar,

Varıp hayranlık alanda, Varlığın özün bilende,
Gönlü aşk ile dolanda, fakr’a köşk olanlar anlar,

Asa’sın yere serende, ol Hakkı kula verende,
Nemrut’a selam edende, Firavn’u bilenler anlar,

Kuşlara kardaş olanda, ol nefse yoldaş olanda,
Nefesi Kuran dolanda, Göz ile görenler anlar,

Alemi özde bulanda, varıp o özde kalanda,
Esma’yı SÖZe salanda, bir gönle girenler anlar,

Ölüye nefes verende, Huzurda kıyam duranda,
Cahile kolay kılanda, bir ehil bulanlar anlar,

Eren, şu alem görende, ol nefse beden örende,
Varıp bir secde duranda, gönlümü bilenler anlar.

[Eren Erdem]

AŞK

Aşk

Ol nefes, bir can’da bul ki ÖZ vücud,
Defterin çizilsin, hayra dolasın,
Ne kır gönül kapısın, ne dil incild,
Selam ile maşuğa yol olasın

Eyleme özü terk edip bir namaz,
Evvel, işin hakikatin bilesin,
Ne hoş imiş bilenlere pak niyaz,
Sev ki, Hak’ta sevdiğinden dilesin,

Yoldur uzun, var sen AŞK ol cahile,
Ol ki, Cahillere derman olasın,
Selam eyle, muhabbet ol ehile,
Ol ki yüreğinde huzur bulasın

Yürü Kıyam eyle huzur-u Hak’ta,
Eyle ki Canan’a yakın durasın
Var deme sen,HİÇ ol Samed-i TEK’te
Ol ki, ÖZ’ün ile Halil kalasın

Dar gelir bir kabr’olur Can’a cihan,
Bil ki, Sende ol ihsandan alasın,
Hengamedir düzeni heryer dühan,
Gör ki, Sen de hak huzura dalasın

Eren söyler bunca sözün cabasın,
Duy ki, sende bir Mana’yı bilesin
Yürür Eren bir tek yırtık abasın,
Gör ki, sende varlığından geçesin..

[Eren Erdem]

Ben

BEN

Oy BEN, BEN’i dinledim ki, gönül söyler başka ilden,
Varam dedim ÖZ yurduma, Hak çağırdım içli dilden,
Ben bir şeycik istemem ki, Hakkın yarattığı kuldan,
Varam gidem Hakka doğru, Yol benim Yolcu BEN’im.

Sarmışım şu kabr’im ile, örtmüşüm öz nefesimi,
Acep söylesem duyar mı, Aşıklar şu iç sesimi,
Ben eylerim Haktan beri, yok bir zerrem ol işimi,
Sararım Nefs alemimi, Ay Benim, yıldız Benim.

Eren’im var söyle sözün, üşenme ol kır şu dizin,
Varsın cahil küfreylesin, sen ser yere için özün,
Sen koşasan nefs yurduna, bir tek Canan görür gözün,
Görem ki meğer ne imiş, gül Benim bülbül Benim.

[Eren Erdem]

Bugün

BUGÜN

Sardı yeller yüreğimi, yine bir başkayım bugün,
Bildim Maşuğun izini, ben söz ile doldum bugün
Daldım seyre, kaldım AN’da, yürüdüğüm yollar SENin
Vardığım her belde bir hoş, ben bir başka coştum bugün

Evvel aldın beni benden, götürdün bir gül yurduna,
Hayran oldum bahçasına, düştüm halimin derdine,
Ey Can’dan seven sevgili, takıldım senin ardına
Varayım DEM kıymetine, Doyayım aşkına bugün

Bir giderim TUR’i SİN’e, Olurum Musa’ya yoldaş,
Bir giderim Kudüs yurda, kalırım İsa’ya sırdaş
Hıra ile Aksa şimdi, olurum aleme kardaş
OKU ile yürüyorum, kanayım huşu’ma bugün

Gönüllerde beste olur, kimseler bunu bilmez,
Yürü SEN’de Hakkı bilen, bu varlık sana kalmaz,
Dosttan ayrı kaldım ise, şu yüzüm ki hiç gülmez,
Bir mana ile düştüm, yollarda kaldım bugün,

Aldım Asasın Musa’nın, ben koştum Nefsime karşı,
Geldim Hayy’dan, yolum Hu’ya, gezerim çarşı çarşı,
Katarımız ola gönül, başımız dik kalka arşa,
Gönül bir söze geldi, bir başka söyledi bugün.

Ey Canım Dostlarım, giderim uzundur yolum,
Boş sanırdım ki gördüm, doludur sağım solum,
Kilidimiz DOST’ta bizim, açığa vurdurdu dolum,
Bir Dost ile Hiç olmuşum, gönül selam eydi bugün.

Alak, Kalem, Araf ve Tin, bilmelidir kişi Hak Din,
Yükseltme Nefsini arşa, pak eyle gönl’ü bitsin bu kin,
On bahçadan çık gel, vardığın o bahçadan in,
Adem gördüm söz eyledim, sır aldım ondan bugün

Eren’im bir yokuş çıktım, Aleme GÖZ ile baktım,
Kilidi kaldırıp attım, Gönl’ü ol Aşk ile yaktım,
Bilmez idim görmek nedir, bir hak gözlüğün taktım,
Dem bu Dem’dir, Gören kalır, sana içim döktüm bugün.

[Eren Erdem]

Dertname

DERTNAME

Gönül istemez Dünya’yı, Ol de bitir şu Rüya’yı,
Nefste ol Hırs-u heva’yı, Ben bilirim benden gelir.

Cihan derdiyle kavrulur, yel olur gönl’e savrulur,
Bazı sanırsın durulur, gül sanırım, diken gelir.

Şu Cihan külli yalandır, Cahiller bundan alandır,
Arif’se Hakkı bilendir, Hak dediğin DİL’den gelir,

Derya denizleri aştım, bir boş idim imdi taştım,
Ol Hak sevdasıyla coştum, Hakkın sözü benden gelir,

Gönül ister vara Dost’a, koymaz kendini tüy posta,
Behey sen de bunu iste, iste sana senden gelir,

Toprak dediğin hanedir, Ol aşıklar divanedir,
Sayısı kırkbin tanedir, çağır aşığı hoş gelir,

Bir cihana sığmaz olduk, Vardık bin şerbetle dolduk,
Ey Can-u Cihan bildik, söyler isek bu hoş gelir,

Maşuk dediğin Canandır, Has Hanif buna yanandır,
Alem boş söze kanandır, boş söz gönl’e bir hoş gelir,

Yan ol ateş ile kardaş, Kurdunan kuş olsun yoldaş,
Secde eyler kaya-u taş, hepsi ol divana gelir,

Varalım geçelim taş’tan, giydirelim ÖZ’ü baştan,
Rahman hoşnuttur bu işten, O vakit kul Aşka gelir,

Saralım olalım bir Aşk, gönüllerde kuralım köşk,
Gafilin gönlünde ol meşk, ol cahile başka gelir,

Vardığım huzur nicedir, şu hayrın garip aca’dır
Ol cahil şimdi hocadır, alem ki küfre koş gelir,

Var dur mecliste divanda, yol ol gel şu koca handa,
Ol Canan vardır şu Can’da, Gerisi bana boş gelir,

Eren çağlar oldu dertten, üç çift söz işitti kurttan,
Ol atıldı han’dan yurttan, Bu ki iş bir başka gelir.

[Eren Erdem]

Gel

GEL

Biz sürmüşüz HAK boyası, vur da sende çıkanda gel,
Olmuşuz biz ÖZ mayası, gönl’e sevda akanda gel,

Çiğ idik topraktan gayrı, düşüncü pişmeye durduk,
Varsın Dal ol evvelinde, Ol toprağa düşende gel,

Çiçek açtık, Meyve dolduk, vardık özümüzü bildik,
ÇÜN sözün işit gönülde, var bir sevda dolanda gel,

Kendin bilmek ile kaldık, durduk hakikate daldık,
Seyreyle sende közünü, dur bir gönl’e dalanda gel,

OKUduk Muhammed ile, Yürüdük İbrahim ile,
Yoldaş ol ki Nemrut ile, GÖZle Hakk’ı görende gel,

Salat’a durduk kul ile, Secd eyledik bir gül ile,
Sevda öğren bülbül ile, var sende gül bulanda gel,

Bildik tevhidin özünü, duyduk Rahmanın sözünü,
Doldur Hak ile azını, LA sözünü bilende gel,

Yolumuz Canan’a varır, koştuk biz bu yoldan gayrı,
Gör ilini, bak haline, ser özün yol olanda gel,

Salarız sevda illere, dolarız AŞKlı dillere,
Selam eyle bülbüllere, ol dilleri saranda gel,

Var Eren’im pişir özün, pişir de HAK olsun sözün,
Salat’tan yorulsun dizin, sende bir SÖZ olanda gel.

[Eren Erdem]

Gönül

Gönül

Ne koşarsın deli gönül, sen ki senden ötesi var
Hakkı arama uzakta , ibretlik kul atası var

Sus desem ki susmaz dilin, bir başkadır senin ilin,
Dermanısın sen bülbülün, bil ki gülün ötesi var

Yara öldürür mü seni , Hayran güldürür mü seni,
Dost ki bildirir mi seni, bunda kulun hatası var,

Göz’de sende Söz’de sende, bir başka BEN oldun Bende,
Aşk ile piştiğim anda, sen de maşuğun izi var.

Yol olursun Hana gidem, Söyleki ben sensiz nedem,
Böyle Ruhlanmıştı Adem, Sen’de ruh’un bestesi var

Seyreylerim SEN’le, BEN’İ , Sensin ÖZ’ümün Alemi,
Bilir isen şu halimi, Sende BEN’in Manası var,

Baktım gözünden cahile, kum oldum kuru sahile,
Dolumca gittim ehile, Sende cahil şifası var,

Doldurmuşsun kendin aşk’la, Kimisi doludur meşkle,
Kanmazsın huri ve köşkle, Sende Hakk’ın sevdası var,

Kim ki söyledi sözünü, kırdılar onun özünü,
Vurdular Senin dizini, bunda başka bir şemal var,

Eren gördüyse bu gözden, o ki vakit bilir sözden,
Gönül Dar eylesin TEZden, bu ki Hak bir Manası var.

[Eren Erdem]

AKreP

AKreP

Vay seni Dünya gönüllü, Karun oldun koştun boşa
Alemi mülkün eyledin, üç baharı sattın kışa,

Sen ki sandın Can senindir, bilmedin bugün dünündür,
Sana kalan ol dinindir, küfreyledin gitti hoşa,

Vardın Karun Divanına, sandın bu kalır yanına,
Huzur-u Hak’ta Canına, sorulup, vurulur taşa,

Halk ağladı küle döndü, o boş sözlerine yandı,
Sana şol Cahiller kandı, Leheb bile şaştı işe,

Hakkı dile mal eyledin, vardın hep yalan söyledin,
Dünya’da ricsi boyladın, senden çok selamım kuşa,

Eren dedi ey cahiller, uymaz bunlara ehiller,
Hak ile aldatılmayın, şol ameller gitti boşa.

[Eren Erdem]

Yandım

Yandım


Yürür idim ÖZ yolumda, durdum bir bahara kandım,
Bilir idim SÖZ dilimde, HAK’kı iki cümle sandım,
Olur idim aşk gönülde, köz oldum meşk ile yandım,
Vardım hayran beldesinde, seyr ile alemde kaldım,

Ben’dir hakikati kulun, Gönül görmez olur GÖZ’ü,
LA ile kelam eyler ki, İlla ile bulur ÖZ’ü,
‘’Dem’’ bu ‘’Dem’’ dir söyledim ki, bundan gayrı gider SÖZ^ü
Seyrim ile avunurken, Ben ki gayrım ile yandım,

Gönül bahçasında zambak, tuttum ki bir gül eyledi,
Canan deryasında SIR Hak, Gittim ki Selam söyledi,
Ben var iken DİRİ köz’de, bu işi gören neyledi,
Var’dım Bahçadan yukarı, Bildiklerim ile yandım,

Serdi yere huzur etti, ASA’sın bir nezir etti,
Önde giden İlim Közü, Musa ile Hızır etti,
Bir, TEK bilen geldi, birde TEKten bilen gitti,
Baktım ki yok imiş gökte, Zanneylediğime yandım,

Bildim Sen ile Ben olduk Özümüzde bir biz,
Yürür ise tüm alem, kurtarıcı olur bu iz,
Ne var ise SEN’de beyan, Ne Sır var bunda Ne Giz,
Kendim ikra eyledim, Dile geldikçe ben yandım,

Adem ile yol yürüdüm, Nuh ile kervan çağırdım,
Musa ile çile çektim, İbrahim ile bağırdım,
Evvelinde bir boş idim, duyarken ÖZ’de sağırdım,
Söz vücuda girdi ahir, Ben ki işittikçe yandım,

Gördüm kendimde vaizi, Gördüm kendimde inciyi,
Evvelinde vahy ayırır, Muhammed ile dinciyi,
Dilde Dost söyleyip gülen, Gönlünde ricsli kinciyi,
Bir muhabbet eri sandım, sandım da kendime yandım,

Kitab zuhretti ÖZ’ünde, Muhammed’in Hak Sözünde,
Kalmadı Alem Gözünde, Fazlasın Gördü Azında,
Zuhra koştu, Kin toplandı, Kan geldi kutlu dizinde,
Can’ım yaralı olan ki, Bende Muhammed’le yandım,

Vardım, İbrahim yurduna, Divanda Kıyam bekledim,
Gaflet ocağında hanif, birde ben kendim ekledim,
Hakikatın aşkın izi, Sırrı bir bende sakladım,
Küfreylediler özüme, Gaflet hallerine yandım,

Var ki, OKU sen Alemi, OKUnan orada SÖZ’lü,
Sendedir Lut’ta, Musa’da, hepsi de Özünde gizli,
Hanef eyle ki özüne, sen varasın hakka hızlı,
Hakikat bildirdim daim, söz bilmezlere yandım,

Eren derki, yolcuyum, yolum uzanır HAKKA,
Özün bilmez cahile, Fayda etmez on MEKKE,
Dolanır usulünce, Alem olur bir TEKKE
Zalim bilmez nedir MANA, Orda göründüm de yandım…

[Eren Erdem]

Seyir Defteri

Seyir Defteri

Can tutuşur Canan ile, Cümle Alem dalar seyre,
Var sen yor bu işi hayra, Ben ki kul olmaya geldim

Yer ile gök ki ayrışır, Bu işle akıl karışır,
Alem birbirin soruşur, Ben ki iz olmaya geldim

Zevk ile sefa olmaya, Boş gönl’e sevda dolmaya,
Cahil manasın bilmeye, Ben ki söz olmaya geldim

Bu aşkın adıdır kelam, başlar kelam ilkin selam,
Bende bu deryadan alam, Ben ki az olmaya geldim

Sanma ki Adem beridir, özün ondan bir geridir,
O öz’de halen diridir, Ben ki O olmaya geldim

‘’Nuh’’ deme benden uzakta, Bunu söyleyen tuzakta
Nefsinin gözü azıkta, Nuh’a yol olmaya geldim

Bir Salat’a koştu İsa, kırküç’te söyledi NİSA,
Bu yoldaydı BEN’le Musa, Ben ki köz olmaya geldim

Aşığın özü turandır, boş lafa kanan virandır,
Hakikat bir tek Kuran’dır, Ben ki öz olmaya geldim

La dedi Hak’tan ötesi, anlamadı kul Atası,
Sarmalar zulm’ün kıtası, Ben ki LA olmaya geldim

Göz ile görmez ise kul, Gönül ile ara da bul,
Partında ki yırtık bir çul, Ben ki şal olmaya geldim

Bir burdayım bir’de Tur’da, Yoldaş olurum aç kurda,
Esas muhabbet’se Nur’da, Ben ki BİR olmaya geldim

Dal’da gördün sanma gülü, Gül çağırmaz’sa bülbülü
Anlamaz bu sözü ÖLÜ, Ben ki Sır olmaya geldim

OKU dedi Ruh Ahmed’e, Sır var bunda idrak ede,
Sırrı yazdı Emin Ad’a , Ben ki secd bilmeye geldim

Türlü şaşkın seyreyledim, Kendimi Hayret eyledim,
Gönlü gönüle bağladım, Ben ki habl’olmaya geldim

Uçtu kuşlar gördüm ayet, ÖZ’de vardır çift HAK niyet,
Burda Nesne olmak Diyet, Ben ki Hiç olmaya geldim

Nefs’eyledi Rahman Cann’a, İç o sudan kana kana,
Aşığın gönlü bunla yana, Ben ki aşk dolmaya geldim

Hak TEKtir yoktur bir eşi, Halık’tır O’nun bir işi,
Seyreyle gökteki kuşu, Ben ki hoş olmaya geldim

Eren söyler başka dilden, OKUyanlar var bu ilden,
‘’Hak’’ Okusun ister ki Kul’dan, Ben ki GÜL olmaya geldim…

[Eren Erdem]

Merhale-i Nefs

Merhale-i Nefs

Gönül bir pazara daldı, neye muhtac ise aldı,
Kel keramet dergahında, alem bir cism ile kaldı

Bunca yarenle doluymuş, Kişi kendin diri sandı,
Kabr oluncu nefse beden, gören buna baka kaldı,

Pazarımız derman ola, ol erenler sevda dola,
Bildirdi bunu bilenler, birtek aşkın sana kaldı,

Seyr-i Sefa’da kavruldum, ol dağdan dağa savruldum
Bir fidan idim devrildim, bir bende bu yara kaldı,

Hoşnut olam diye Haktan, keşfeyledim varı yoktan,
Ben gelmişem oysa TEKten, ol canda bu pare kaldı,

Salındım yel olup ele, bulandım kil olup sele,
Dolandım kuş olup dala, bir sevdam o gülde kaldı,

Yürüdüm alemler gördüm, nefsime bedeni ördüm,
Yetmiş bin aleme sordum, cevabı özümde kaldı,

Bir Dost’un yaktığı ateş, oldu o dost gönlüme eş,
Selam eyler olurum hoş, bir Halil’le Eren kaldı,

Ol dosta sordum alemi, bildirdi bana halimi,
Doldurdu gönül dilimi, gayrı ki sefa kaldı,

Kal şu cana dost olmaya, Aşk ile huşu dolmaya,
Hakikat özün bilmeye, bil ki buna sızım kaldı,

Gönül telin titrer yine, ağlar o göz günden güne,
Alemi versen yüzbine, bende alacak ne’m kaldı,

Sordum Hakka varmı çare, diner mi bu gamlı yare,
Hele bildir pare pare, gönül ilimde dem kaldı,

Eren derki pişir kendin, Rahmandır senin efendin,
Ne vakit sen Hakkı andın, Haktan gelen sana kaldı…

[Eren Erdem]

Isra - 14 –

İSRA - 14 –

OKU, kendi kitabını, var bir seyr’e dalıver,
Gör Hele ettiklerini, ne’n var onda biliver,
Yazılıdır KUŞ diliyle, varlığında hiçliğinde,
OKU’da ÖZ kitabını, hakikat ile doluver.

Hak söyler ki Rahman dörtte, sen kendinle BİR kalıver
Bir tek AŞK’ın Hakka olsun, var sor mutmain oluver,
Yar dediğin bildirirse, İSRA hakikatin ÖZÜ
YÜRÜ Ey Hakkın sevdiği, kitabın ile geliver..

Tapın Ay’a, Ol Güneşe, tapında HAKK’ı biliver,
Sen AŞIKsın, ÖZ’ün başka, ol Canan’a bir gülüver,
Canan nuzleyler Aşığa, var o nefesten alıver,
Hoş, bu diyar Mana Evi, sende burada kalıver..

Eren bildi İsra ondört, Hak söyler kitabın Sen’de,
OKU! Dedi bana Rahman, bu iş beyan oldu BEN’de,
OL dedi Alem UYUDU! DİR sandı bunu Cahiller,
Var OKU sende Seni’ni, Oku’da bir kul oluver…

[Eren Erdem]

Gönl’e

Gönl’e

Ey benim divane gönlüm, dolanırsın yaban elde,
Gözün görmez mi Maşuğu, var kaybol sen de o külde
Ben den ileri bilirsin, benim sözüm kalır dilde,
Var bir yol ol şu canıma, zevk ile HAKKA varayım

Sürdün gözüm bir avam’ım, kırdın dizim biçareyim,
Bir olursak kalır Özüm, gayrında ben ki pareyim,
Hele bir bak şu halime, oldum ki ben divaneyim,
Var secd ile eğ boynunu, eğ ki ben AŞKa dalayım.

Eren söyler gönül dinler, Gönül söyler kimler dinler,
Bunu bir Süleyman anlar, varıp bir feyz’le dolayım.

[Eren Erdem]

Nesne

Nesne

Alem dolanır elbet, özüne varmak niyet,
’’Hu’’ sesi var sözünde, nesne olmaktır diyet,
Nesnesiyim kendimin, azım bu can bu beden
Uykuda fısıldaşır, sarmalar enaniyet

Kubbe tepede değil, arş’dan uzanır arz’a
Nübüvvet ki söz verir, iletir beni farza
Nefesler uçuşuyor, nefisler kaçışırken,
Hak değilse söylenen, sadece kalır lafza

TEKtenim, TEK değilim, olur ki nesnem düşe
Taş değil, kan değilim, gitmese de bu hoşa,
Evvelim gayrıdır ki, ahirimdir bu benim,
Seyrimdir benim şeklim, hiçbirşey gitmez boşa.

Akleder dağlar, taşlar, akleder ki emirdir,
Aklettiren TEK ise, eyleyenler Demirdir,
ÖZ buluşunca SÖZ’le ağlar alem-i canan,
Kim ki selim eylemez, o ki akıl zehirdir.

Hak Muhammed düsturu, vahyeyler Rahman, Sözü,
Mesele ki söz alıp, bulmaktır gerçek özü
Canlar sanır CAN etten, bilmezmi ki CAN uyur,
Baktığı yer batındır, zahiri görmez gözü!

Melekutun perdesi, kalkar açıksa gönül,
Nesneyim ben diyerek, devam et böyle yanıl,
Zerreyi göremedin, zerre ki bilir seni,
Teslim et ki özünü, o TEKte sen de anıl.

Kara gördüm ’’Ben’’-imi, yüz çevirdim yüzümden,
Aradım durdum sözü, kan getirdim dizimden,
Mevla oysa ne yakın, ne bendeymiş halbuki,
Aliym rahmet eyledi, fazla oldum azımdan.

OKUmak gerek CAN’ı, Okumak gerek BEN’i,
BEN dediğim SENsin ki, böyleydi bunun dünü,
OKUrken akıl, işlerse ki SÖZ(vahiy) ile
Tesbih eder tüm alem, secd-eyler kutsar SEN’i.


Durursan ki Kıyamı,Haksın evvelinde işin
Rüku dediğin nedir ? Çift olan bir gidişin,
Salat Çifttir, 2 sayar, 1 eksikle yok niyaz,
Secdesidir eğiliş, hem beden hem gönülle.

Sarmışsa zulüm diyarı, Diyarı terk eyleme,
Dilin susmasın senin, başka bir söz söyleme,
Emn olmak tır işin, hakikatı nesnesiz,
Elin kolun çaresiz, salatsızca bağlama.

Bak gör ÖZün nedir ? Hilafetin kendisi
Zalimin candüşmanı, Alimin efendisi,
Göz dediğin göremez, doğruyu hakikatı
Esas nesnesizlik ki, Adem'in BEN döngüsü…

[Eren Erdem]

ÖRTÜ

ÖRTÜ


Keramet ne sakalda, ne de örtülü baş’ta
’’Ol’’ demeseydi Rahman, ot bitermiydi taşta
Takvasını kuşanmış, gönlü aşk ile dolu
Secdesinde titreyen, yarenlere bin selam

Bir gecede vahyolan, ''Hak''kın nefesi Kur’an
Gül Muhammed Mustafa, içine rahmet dolan
Onun ile yol alıp, Onun ile saf duran
''Hak''ka koşup eyleyen, cananlara bin selam

Sadık olan bir kul’a, değmez dünyanın malı
Sersen itibar etmez, ayağına al halı
Kalbi ’’Yar’’ diye çarpar, Besmele söyler dili
Hakkı ’’yar’’i edinen, gönüllere bin selam