Aslında konu başlığını nasıl yazabilirim pek emin olamadım ama derdim şu.
Bu forumdaki pek çok büyüğümden, İman ve Allah'a kulluk etmedeki en önemli etkenin insan ve yaratılana hizmet merkezli olduğunu gördüm.
Daha önceki bir yazımda laik devletlerde dine yer olmadığına ve devletin dini olmayacağına, olduğu takdirde sadece o dine mensub insanlara hizmet edeceğine, hatta ve hatta dini kuralların ve emirlerin menfaat odakları tarafından rahatlıkla suistimal edebileceğine değinmiştim.
Bu konuda bazı itirazlar gelmişti ama günümüz şartlarında başka bir perspektiften bakmaya çalışıyorum.
Belki biraz felsefi olacak ama...
Bir insan düşünün ki; yalan söylemez, hırsızlık yapmaz, yetim ve kul hakkını gözetir, elindekini ihtiyaç sahipleri ile paylaşır, insanlığın menfaatine değerler üretir, okur, okutur, çalışır, çalıştırır, emeği sömürmez, doğaya, hayvanlara saygı gösterir, onları besler büyütür, karınlarını doyurur, çevresindeki insanlarla barış ve uyum içinde yaşar. vs.vs.vs...........
Ama bir kusuru var....
Allah'a ve herhangi bir dine inanmaz ve mesubu değildir....
Sorum şu : (inşaallah düzgün anlatabilirim) Allah'a inanmak demek, ille de bir dinin mensubu olmak ve onun kurallarına göre yaşamak demek midir, yoksa, yukarıda saydığım ve ötesindeki vasıflara sahip bir insan olmayı becerebilmek midir?
İman; insan ve yaratılana duyulan sevgi ve onlarla barış içinde yaşama merkezli mi olmalı, yoksa, metafizik ve imajiner değerlere bağlı bir ilüzyon içerisinde, toplum, insanlar ve yaratılanlardan kopuk bir şekilde yaşamak şeklinde mi olmalı?
Yukarıdaki vasıflara sahip ama Ateist olan birisinin, imanını yada inancını ölçmeye, bizim kudretimiz yada çapımız yeter mi?
Bu forumdaki pek çok büyüğümden, İman ve Allah'a kulluk etmedeki en önemli etkenin insan ve yaratılana hizmet merkezli olduğunu gördüm.
Daha önceki bir yazımda laik devletlerde dine yer olmadığına ve devletin dini olmayacağına, olduğu takdirde sadece o dine mensub insanlara hizmet edeceğine, hatta ve hatta dini kuralların ve emirlerin menfaat odakları tarafından rahatlıkla suistimal edebileceğine değinmiştim.
Bu konuda bazı itirazlar gelmişti ama günümüz şartlarında başka bir perspektiften bakmaya çalışıyorum.
Belki biraz felsefi olacak ama...
Bir insan düşünün ki; yalan söylemez, hırsızlık yapmaz, yetim ve kul hakkını gözetir, elindekini ihtiyaç sahipleri ile paylaşır, insanlığın menfaatine değerler üretir, okur, okutur, çalışır, çalıştırır, emeği sömürmez, doğaya, hayvanlara saygı gösterir, onları besler büyütür, karınlarını doyurur, çevresindeki insanlarla barış ve uyum içinde yaşar. vs.vs.vs...........
Ama bir kusuru var....
Allah'a ve herhangi bir dine inanmaz ve mesubu değildir....
Sorum şu : (inşaallah düzgün anlatabilirim) Allah'a inanmak demek, ille de bir dinin mensubu olmak ve onun kurallarına göre yaşamak demek midir, yoksa, yukarıda saydığım ve ötesindeki vasıflara sahip bir insan olmayı becerebilmek midir?
İman; insan ve yaratılana duyulan sevgi ve onlarla barış içinde yaşama merkezli mi olmalı, yoksa, metafizik ve imajiner değerlere bağlı bir ilüzyon içerisinde, toplum, insanlar ve yaratılanlardan kopuk bir şekilde yaşamak şeklinde mi olmalı?
Yukarıdaki vasıflara sahip ama Ateist olan birisinin, imanını yada inancını ölçmeye, bizim kudretimiz yada çapımız yeter mi?
Comment